پرشین کارتون- هادی حیدری:
وقتی در جلسه تحریریه ماهنامه کمیک استریپ «جدید»، بزرگمهر حسین پور پیشنهاد داد تا به دیدار جواد علیزاده برویم؛ درنگ نکردیم. همان شب با جواد علیزاده تماس گرفتم وبرای دوشنبه دوازدهم بهمن قرار گذاشتیم.
با دوستان هماهنگ کردیم و در اوج ترافیک غروب دوشنبه، همگی خودشان را سر قرار رساندند.
علی درخشی، جمال رحمتی، امین مویدی، یحیی تدین، کیوان زرگری، حسن کریم زاده و من، بلافاصله بعد از پل سیدخندان یکدیگر را دیدیم تا از آن جا به دفتر ماهنامه «طنز و کاریکاتور» در خیابان سبلان برویم.
افسوس که برای بزرگمهر، کاری پیش آمد. عذرخواهی کرد و تاکید که سلامش را برسانیم.
کیکی خریدیم و دوتا شمع که یکی عدد «دو» بود و آن یکی عدد «صفر». یادآور بیست سالگی.
آخر، بیست سال از انتشار مجله «طنز و کاریکاتور» می گذرد؛ مجله ای که همه ما با آن خاطره داریم و مگر می شود آن را فراموش کرد؟!
زنگ در را که زدیم، جواد به استقبالمان آمد. لبخند بر لبان همگی مان نقش بسته بود. از پله ها پایین رفتیم و هر یک در نقطه ای از فضای کوچک، اما صمیمی طبقه «منفی یک» طنز و کاریکاتور جایی برای خودمان پیدا کردیم.
باورش دشوار بود؛ اما حقیقت داشت که «طنز و کاریکاتور» در آغاز بیست و یکمین سال انتشارش از آن فضای کوچک اما پر از انرژی منتشر می شود. دیوارها، کاریکاتورها و کارتون های علیزاده را بر خود آویخته بودند. کارهایی که هر کدامش برای من خاطره ای بود از دورانی که برای انتشار طنز و کاریکاتور لحظه شماری می کردم. نا خودآگاه به خاطرات نوجوانی ام رفتم. سال های 1369 و 1370 که مدرسه راهنمایی می رفتم و اولین بار، مجله را در دست یکی از همکلاسی هایم دیدم و آن را به امانت گرفتم و تمام کارهای چاپ شده را در یک هفته و با اشتیاق، کپی کردم. همان شماره ای بود که روی جلدش، کاریکاتوری از محسن مخملباف به قلم جواد منتشر شده بود. از آن روز با کاریکاتور، زلف گره زدم و هر ماه منتظر مجله بودم تا از دکه روزنامه فروشی بخرم.
اول به جواد علیزاده تبریک گفتیم بابت «بیست سالگی» مجله طنز و کاریکاتور و پایمردی اش در انتشار آن.
مجله ای که او با عشق منتشر می کند؛ هرچند که سختی های این بیست ساله و فراز و فرودهای انتشار مجله ای مستقل در ایران، آن را نحیف کرده است.
به جواد گفتیم که بر گردن ما و کاریکاتور سال های پس از انقلاب حق بزرگی دارد.
علیزاده متواضعانه می گفت که فقط به خاطر عشق به کاریکاتور بود که طنز و کاریکاتور را منتشر کرده و هیچ گاه در پی این نبوده که از رهگذر این کار، هنرمندانی به عرصه کاریکاتور علاقه مند شوند اما خوشحال است که این مجله توانسته چنین کاری انجام دهد.
از جواد، تشکر ویژه دیگری هم کردیم. آن که در جریان تحریم نهمین دوسالانه کاریکاتور تهران، در کنار معترضان به وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری قرار گرفت و با همه هزینه های احتمالی که این کار می توانست در پی داشته باشد، ایستادگی کرد.
علیزاده در پاسخ ما اشاره کرد که این کار، کوچکترین حرکتی بود که می توانسته برای همراهی با مردم بی گناهی انجام دهد که به شکلی آرام در پی یافتن پاسخی قانع کننده به پرسش هایشان بودند؛ اما با بی مهری مواجه شدند!
جواد، به دوران انقلاب اسلامی در ایران اشاره کرد که در همان ایام نیز در کنار مردم قرار گرفت و اعتراض آن ها را در قالب کاریکاتور به تصویر کشید. او می گفت که در حال حاضر هم همان اعتقادی را دارم که سی سال پیش داشتم و معتقدم که کارتونیست ها باید در کنار مردم باشند.
علیزاده به مناسبت ماه بهمن،  یاد خاطره ای افتاد که در آستانه انقلاب اسلامی سال 1357 در مجله «کاریکاتور» برایش رخ داده بود.
او با وجود علاقه شدیدی که به کاریکاتور داشت و با وجود رقابت شدیدی که بین او و همکارانش در آن مجله بود، به دلیل همراهی با مردم و مطبوعات مستقل و اعتصاب 63 روزه مطبوعات در آن دوران تصمیم گرفت که دست از کار بکشد و به مدیر مجله نیز پیشنهاد داد که کار مجله را متوقف کند و به یکی از همکاران نزدیکش نیز پیشنهاد داد که با هم از این مجله جدا شوند.
علیزاده از مجله کاریکاتور جدا شد اما آن ها مجله را منتشر کردند و همکاران علیزاده نیز کارشان را در آن ادامه دادند.
جواد با افتخار به ما گفت که این ایستادگی، برایش هزینه های زیادی داشته؛ اما از پرداخت آن هزینه ها پشیمان نیست.
به او گفتیم که حاضریم هر کمکی از دستمان برمی آید انجام دهیم تا «طنز و کاریکاتور» به حیاتش ادامه بدهد.
شمع ها را روی کیک گذاشتیم و آن ها را روشن کردیم. جواد علیزاده نیز به افتخار بیست سال انتشار عاشقانه مجله اش، شمع بیست سالگی را فوت کرد و ما نیز آرزو کردیم که سال های دیگر نیز شاهد انتشار آن باشیم.