درباره اینکه  نقش و وظایف خانه کاریکاتورچیسست وعملکرد آن در این سالها چگونه بوده است،سوالاتی مطرح است که در این جا بیان می شود :

1.از ابتدای تشکیل خانه کاریکاتوردر سال 1375 تاکنون ریاست آن بر عهده یک نفر بوده است.که این مدت زمان طولانی با توجه به تعداد فراوان هنرمندان کاریکاتوریست باسابقه وپرکاربه خصوص دردوران رشد مطبوعات ونیز وجود نظرها ونگرشهای متفاوت دراین زمینه بسیار سوال انگیز ودور از انتظار است.چرا در تمامی این سالها این مهمترین بخش اجرایی کاریکاتور کشور به رای ونظر یا نظر سنجی دیگر هنرمندان کاریکاتوریست گذاشته نشده است ؟
2.گردشی نبودن مسئولیتها در این عرصه مانع از حسابرسی از عملکردها ونظارت بر نحوه مدیریتها بخصوص در زمینه بودجه ونحوه تقسیم آن ونیز نتایج بدست آمده از آن می گردد.که این خود حاکم شدن نوعی تفکر خاص ،سلیقه ای عمل کردن وبه طور کلی بی تفاوتی و عدم پاسخگویی مسئولین خانه درقبال جامعه کاریکاتوریستها که از حقوقی مساوی درزمینه نقد عملکرد این خانه برخوردارند رابه همراه دارد.

3.از نشانه های بارز این نوع تفکر خاص ،تحریم دوسالانه کاریکاتور ووقایع مربوط به آن است.بیش از 175 کاریکاتوریست با سابقه یا مشتاق این هنر که بسیاری خود از عوامل اجرایی فعال دوسالانه کاریکاتور در سالیان گذشته بودند،درپی وقایع تلخ اخیر پس از انتخابات دوره نهم ریاست جمهوری همراه وهمدل با مردمی که سالها مخاطبان اصلی آثار ایشان بوده اند،بر پایی این دوسالانه را در شرایط فعلی به مصلحت ندانستند وطی بیانیه هایی آن را تحریم نمودند.خانه کاریکاتور که خود را پشتیبان کاریکاتوریستها می داند ،بی توجه به این خواست اکثریتی جامعه کاریکاتور ایران ،اقدام به برگزاری این دوسالانه نمود ومسئولین آن در مصاحبه های خود حتی این دوره را بهترین دوره !از لحاظ آمار شرکت کننده گان خارجی (بدون توجه به کیفیت و آثار راه یافته به جشنواره)خواندند وکوشیدند تا واقعیت عدم حضوراکثریتی این کاریکاتوریستهای مطرح وباسابقه را در برابر افکار عمومی پنهان کنند. 

4.هنر کاریکاتور هنر نقد است.وتا فضا وحمایت مناسبی نیابد امکان رشد وبالندگی نمی یابد.این در حالی است که هنرمندان کاریکاتوریست ومطبوعاتی در این سالهای اخیر وبا وجود مشکلات فراوان توانستند آثار ماندگاری را خلق کنند وبسیاری نیز هزینه های سنگینی برای  آن تاکنون پرداخته اند ومی پردازند.اکنون باید پرسید خانه کاریکاتور به عنوان یک نهاد صنفی در حمایت از حقوق صنفی آنها که روزگاری نه چندان دور در برپایی دوسالانه ها ،تدریس کاریکاتور، برگذاری نمایشگاهها و... خانه کاریکاتور را همراهی نموده اند چه کرده است ؟آیا غیر از این است که از یاد ونام آنها نیز خودداری می کند ؟

5.حق چاپ آثار در نشریات وکتابهای  خانه کاریکاتور،شرکت وراه یابی آثار در مسابقات وجشنواره ها ،نظارت بر انتخاب داوران وداوریها ،کیفیت برگزاری نمایشگاهها ،بر پایی نمایشگاههای فردی یا گروهی در این خانه وآگاهی درست وکامل از آنچه درکاریکاتور ایران وجهان می گذرد از حقوق اولیه ومسلم همه کاریکاتوریستهای ایرانی است.نه فقط منحصر به عده ای که سیاستهای خانه کاریکاتور را قبول داشته باشند یا ره تسلیم وسکوت را در پیش گیرند.واین زمانی است که راهکارهای کافی ولازم برای اجرا ونظارت بر خواست عمومی کاریکاتوریستها وجود داشته باشد ورای ونظر کلی آنها راهگشا باشد.

ونکته آخر اینکه خانه کاریکاتور که با بودجه دولتی اداره می شود ،اگر خود را ورای تمامی این مسا ئل مطرح شده می داند وخانه امید همگان است جز کاریکاتوریستها وصاحبان اصلی آن ،جا دارد که از خود بپرسیم اگر این خانه خانه ما نیست پس «خانه ما کجاست ؟ ».