من علی  درخشی هستم. این نامه رو تا جایی سر گشاده می نویسم که صندوق تنگ پست اجازه بده.
شاید با خودتون بگید من کارتونیست مهمی نیستم که نامه سر گشاده هم بنویسم. درست می گید.
من نه تنها کارتونیست، بلکه آدم چندان مهمی هم نیستم. اصلا مگه خود آدم چقدر موجود مهمیه؟
در مقایسه با عمر چندین میلیارد ساله کل جهان هستی، چند میلیارد ساله کره  زمین، چندین میلیون
ساله حیات وخلاصه این جور مقیاسها، ما آدما هیچی نیستیم. بنابراین یه هیچی نمی تونه از
هیچی های  دیگه مهمتر یا کم اهمیت تر باشه ! حالا که این موضوع فلسفی رو حل کردم، می رم
سراغ حرف  اصلیم.
یه زمانی، یه جایی بود به اسم خانه کاریکاتور. جای خوبی بود واسه دور هم جمع  شدن، نمایشگاه
گذاشتن، از کارهم تعریف کردن، غیبت کردن پشت سر اونایی که نیستن، مصاحبه و احساس مهم
بودن کردن و خلاصه اینجور کارا. جای گرمی بود. همیشه از دودکشش دود بیرون می یومد و...
از اونجا  که خودم می دونم نویسنده بیخودیم دیگه کشش نمی دم. این روزا احساس می کنم خانه
کاریکاتور مثل  سابق نیست. دلیلشم لازم نیست توضیح بدم. فکر کنم همه اهالی کاریکاتور بدونن.
اما یکیشو  می گم. اونجا آدم می تونه در باره حق کشی تو همه جای دنیا، (یعنی عراق، افغانستان
فلسطین و  بخشی از لبنان!) کاریکاتور بکشه و کلی جایزه ببره، اصلا هم سیاسی محسوب نشه.
آدم خوب و  با وجدانی هم باشه. اما اگر بخواد راجع به حق کشی یا به نا حق کشی تو شهر خودش
کار بکشه،  نمی تونه! جایزه که پیش کش، سیاسی هم محسوب می شه و فکر کنم خودتون بقیه شو
بدونید، لازم نیست توضیح بدم.
راستش من دیگه نمی تونم ساکن همچین خونه ای باشم. دیگه نمی تونم اونجا نفس بکشم.
می زنم  بیرون. البته چند ماهی هست این  کارو کردم. ولی امشب به همه دوستام اعلام می کنم
که دیگه خونه ندارم. تو این سرمایی که تازه از راه  رسیده، ترجیح می دم بی خیال دودکش  گرم
این خونه شم و بشم کارتون خواب! الان همه اون چیزایی که اونجا نداشتم رو دارم. فکر کنم
لازم نباشه  بگم چه چیزایی اما یکیشو می گم: وجدان!
خب دیگه، این صندوق پستی لعنتی خیلی تنگه و نمی تونم نامه مو گشاده تر بنویسم! وگر نه به گشادگی
تموم هستی حرف واسه گفتن دارم. فکر کنم بدونید چه حرفایی!!