فقط سپاسگزارم...

پرشین‌كارتون – كیوان زرگری – سرویس ایران 
پس از شنیدن خبر مسرت‌بخش آزادی هادی، بی‌درنگ منتظر ماندم تا در اولین فرصت تماس تلفنی‌ام رو با او برقرار کنم. در طول چندین سال همکاری مشترک برای نخستین بار 17 روز از هادی بی‌خبر بودم و همین امر هم باعث شد ناخواسته وارد موقعیتی شویم که تاکنون تجربه نکرده بودیم. این اتفاق به ما یادآوری کرد که باید برای شرایطی از این دست برنامه‌ریزی داشت.
شنیدن صدای هادی با همان آهنگ همیشگی پایان‌دهنده نگرانی‌هایم بود. پس از خوش و بش‌های اولیه ازش خواستم که برای دید و بازدید و عرض تبریک فرصتی رو هم  به کاریکاتوریست‌ها اختصاص بده که پذیرفت.
چهارشنبه عصر هادی در منزلش میزبانمان بود. بزرگمهرحسین‌پور، جمال رحمتی، امین مویدی، مهدی کریم‌زاده، پوریا عالمی، شهرام شهیدی، فیروزه مظفری، مهدی طوسی، سهیل نوری و گروه پرشین‌کارتون به نمایندگی از همه دوستان در این دیدار حضور داشتند. در بدو ورودمان به خانه هادی، دیدن باران در آغوش پدرش فراموش نشدنی بود. او چنان هادی را بغل کرده بود که گویی کسی می‌خواهد او را برباید!. روی میز پذیرایی چندین گلدان و سبد گل بود که نشان می‌داد هادی روز شلوغی را با میهمانانش سپری کرده، اگر چه هادی کمی لاغر شده بود ولی خوشبختانه مثل همیشه خون‌گرم و صمیمی بود انگار نه انگار که اتفاقی افتاده. سپس از عصر پنجشنبه‌ای که در مراسم دعای کمیل شرکت کرده بود گفت و اینکه چطور برای خواندن دعا با اینکه در جایی دیگر دعوت داشت پذیرفت که یک ساعت در آن مجلس شرکت کند که... هادی در ادامه صحبتش گفت که چهار روز اول را در انفرادی گذرانده و بعد از آن در طول شش روز 21 ساعت بازجویی را پشت سر گذاشته. وی از بازجویش به نیکی یاد کرد و گفت که با وی برخورد خوبی داشته و پس از 10 روز از انفرادی به بند عمومی زندان منتقل شده، و از آنجا امکان تماس با خانواده اش را پیدا کرده. هادی در خاتمه می‌گوید خوشبختانه با دیداری که با دادستان تهران در زندان داشتیم مشکل تعدادی از دوستان و از جمله من مرتفع شد و با تودیع قرار کفالت آزاد شدم و امیدوارم که سایر دوستان هم در روزهای آینده مشکلاتشان مرتفع شود. در بین صحبت‌های هادی یک کدو در بین بچه‌ها دست به دست می‌شد (که به ابتکار بزرگمهر خریداری شده بود) هرکدام از بچه‌ها روی آن یک تصویر یا نوشته به یادگاری نوشتند و آن را به هادی هدیه کردند. سپس هادی از احوالات و فعالیت بچه‌ها در این مدت که مشغول نوشیدن آب خنک بوده! پرسید و پی‌گیر کارهای نشریه «جدید» شد.
پس از حدود یک ساعت همنشینی با هادی، چند عکس دسته جمعی پایان‌بخش این دیدار شد. حالا هادی در کنار خانواده‌اش و ما بود و آین آرزویی بود که چند روز قبل در همین سایت مطرح کرده بودیم. خدا را شاکریم که این خواسته تحقق یافت.
به امید آزادی سایر روزنامه‌نگاران از بند.